Yalnizlik güzel...

Kendinle basbasa kalip... kendinle birseyler paylasmak ve kendinle yetinmek... ve kendinle yalnizkende mutlulugu hissedebilmek güzel.

Eger ki bir insan yalnizken mutlu olamiyorsa... mutlu olmak icin baksa insanlarin varligina gereksim duyuyorsa... bence bu insan baskalariyla da mutlu olamaz.

Kendini mutlu edemeyen ... kendine yetmeyen bir insan baska bir insana nasil yetebilsin ?

Baska bir insana ne verebilsin ?

Bazi insanlar kendileriyle basbasa kalmamak icin yapmadiklarini birakmazlar. Oysa ki onlar kalabaliklarda bile yalniz olanlardir. Iclerinde ki eksigi baska bir insan ile doldurmak mümkün degil. Kendin den kacmak ve birseyi örtmeye calismak ise care degil. Bunlar sadece yamadir... ve zamanla bu yamalarda örtmez acigi.

Bir insan yalniz kalabilmeli... kendisiyle yüzlesmek icin vakit ayirmali kendine.

Elbet ki insanlar sürüde yasar... yapayalniz degil. Günlük hayatimizi paylasacak insanlara gereksim duyariz. Ama eger ki bir insan yapayalniz ise... bundan sorumlusu genellikle kendisidir. Farkinda olmadan secmistir belki bunu, belki suclayabilcegi insanlari vardir sürüsünle onu yalniz birakan. Ama ki tüm insan bu kadar kötü olamaz... yani yalnizligimizdan sorumlu olan her zaman kendimisiz. Ya yalnizligimizi itiraf etmiyoruzdur... ya da baska insanlara hayatimizi paylasmalari icin gerekli izni vermiyoruzdur.

Yalnizlik güzeldir...yalnizligimizi paylasan "ben"`i bulduysak eger.